Donderdagmiddag.
Ik fiets met Mini-Sjgaap het parkeerdek op, naar de tijdelijke ingang van m’n flat.
3 seconden later. Vol op de rem, want:
een jongen met een camera en een jongen met een microfoon.
Daar hou ik zegmaar niet zo van. Je zou het niet zeggen aangezien ik in 2005 nog een dappere poging tot de opleiding Journalistiek deed. Maar nee, echt, op dat moment fietste ik liever een blokje om. En dat was nou net even een klein probleempje, want we hebben dus tijdelijk maar 1 ingang (ja of 2, als je eerst 7 deuren door wil, met sleutel). Mini-Sjgaap en ik zetten onze zonnebrillen maar weer op, in de hoop dat de jongens niet zouden zien dat we langsfietsten.
Ik keek Mini-Sjgaap aan. Mini-Sjgaap keek mij aan.
"Heel hard fietsen mam."
"Is goed kind. Begin maar met aftellen."
"Okay mam, op mijn teken. 3. 2. 1. NU !!"
Dus daar gingen we. Zoals Skik zong: "Ik ga als een speer, ik ga als een raket"

Heulaas..
ze stonden met hun armen wijd om ons te vangen, we konden er niet omheen.
"Mevrouw mevrouw !! Mag ik u wat vragen stellen ivm de overlast vd renovatie ?"
Ik deed een twijfelend gezicht. Ben je met 26 al een mevrouw ? Ben ik nu al op m’n retour ? Ik weet niet of je weet wie je voor je hebt, maar echt, ik heb nog nul rimpels hoor, tenzij ik frons. Dat ik, Sjgaapie20, nou elke avond krulspelden in mijn witte wollen vacht zet is een heel ander verhaal.
"Je mag me wel wat vragen stellen." (Ik was in een goeie bui, vooruit.
Okay gewoon nieuwsgierig dan. En ik zou me even heel interessant voelen.)

Nouja, ik hou het kort: het werd een interview van een aantal minuten, gevolgd door de vraag of ze dat ook even op mochten nemen met de camera. Ik dacht; wee tee ef, soms moet je nieuwe dingen proberen he, let’s do it !

Vervolgens stelde de microfoonjongen me opnieuw de vragen en ik deed alsof ik ze voor het eerst hoorde. Ik gaf netjes antwoord, jongons, wat een meesterwerkje, toneel ten top. Zo geloofwaardig, zo verbazingwekkend interessant, als het allemaal was uitgezonden zou de televisiekijker aan mijn lippen hangen, zou het naar de grote zenders gestuurd worden, zou het wereldnieuws worden en uiteindelijk zou ik zelfs bij Oprah op de bank zitten. (Ik beloof bij deze plechtig dat ik niet als een idioot (Tom C.) op haar bank zal gaan springen, okay. Een zeer onhygiënische bezigheid, noem ik dat. Heeft die man nooit manieren geleerd ofzo.)

Maar helaas volstond een oneliner, dus tegen de tijd dat de kijker met 1 arm aan mijn lip zou hangen was ik alweer van het beeld af. Rare journalistiek hier in De Weide, ik zeg het je. Had ik die opleiding nou toch maar voortgezet, dan kon het allemaal nog goedkomen. Dat was althans wat ik tot dan toe dacht. Want toen gebeurde er volkomen onverwacht het volgende:
Ik werd vanmorgen herkend, dankzij mijn fenomenale optreden !
"Hee !! Ik heb jou gezien op RTV Utrecht !!"
"Haha ! Ja dat klopt, wil je m’n handtekening ??? Zeg maar waar. Op je borst ? Nooit meer wassen dan he !"

Eind goed, al goed. Een oneliner blijkt toch te volstaan.
Ik ben charismatisch, zo iemand met karakter, etcetera,
maar dan niet uit hetzelfde pakje als Wouter Bos natuurlijk.

(volgende keer zal ik trouwens vragen of ik eerst in de make up mag, voordat ze gaan draaien.)